Tarih terimi olarak Osmanlıca: XIII.-XX. yüzyıllar arasında Anadolu'da ve Osmanlı İmparatorluğu'nun yayıldığı bütün ülkelerde yazın ve yazışma dili olarak kullanılan, özellikle, XV: yüzyıldan sonra Arapçanın ve Farsçanın aşırı ölçüde etkisinde kalarak Türkçe, Arapça ve Farsçadan oluşan yapay bir dil durumuna gelmiş olan Türkçeye verilen ad.
Benzer Tarih Terimleri:
- Vahdet-İ Vücut
1- Varlığın birliği. Özü gereği var olan tek varlığın Tanrı olduğu dü
- Tebaa
Uyruk. Bir devletin yönetimi altında bulunan insanların tamamı.
- Ataman
Don ve Ukrayna Kazakları'nın başındaki kumandana verilen unvan. Zamanl
- Yarlıkamak (Yarlıgamak)
Eski Türkler'de buyurmak, haşmetle yapmak, bağışlamak, esirgemek, koru
- Celali
Padişah I.Selim (Yavuz) zamanında Turhal'da mehdilik savı ile ortaya ç
- İlericilik
En ileri toplumsal, siyasal ekonomik, düşünsel gelişmeleri benimseme,
- Tevrat
Hz. Musa'ya bildirilen Tanrı buyruklarını kapsyan, Ahdi Atik ya da Esk
- Ashap
Hz. Muhammed'in meclislerinde ve konuşmalarında bulunanlar, sahabeler.
- Hattıhümayun
Padişahın yazılı buyruğu.
- Türkçülük
Osmanlı İmparatorluğu'nun son yıllarında, Turancılığın tersine 'vatan'
