Arkeoloji terimi olarak Manicilik: M.S. III. yüzyılda, İranlı din reformcusu Mani tarafından kurulan dine verilen ad. Zerdüştçülükteki ikincilliği daha da ileri götürerek, bütün maddi ve bedensel olan şeyleri kötü diye niteleyerek reddetmiştir. Bu dine inananlar bir yanda katı bir cinsel oruç uygulayan seçkin zümre ile öte yandan evlenmelerine ve dünyada kanaatkârlıkla yaşamalarına izin verilen sıradan üyelere ayrılıyorlardı. Manicilik M.S. VI. yüzyılda Hıristiyanlık tarafından ezilmiştir.
Benzer Arkeoloji Terimleri:
- İonia Bölgesi
Antik dönemde Batı Anadolu'da Foça'dan Güllük Körfezi'nin kuzey kısmın
- Sicilli Kolonlar (=Coloni adscriptii)
Köle olarak satılmaktansa, kendisine verilen toprağı terk etmemek koşu
- Tonoz
Taş ya da tuğladan örülerek meydana gelen bir mimari örtü elemanı. Biç
- İnci Dizisi
Dönüşümlü, iki dar bir uzun kabarık tanelerden oluşan bir astragali sü
- Decuriones
Roma'ya tabi kentlerin curia üyelerinin oluşturduğu soylular sınıfına
- Centurion
Bir centuria'ya, yani 100 kişilk bölüğe komuta eden subaylara verilen
- Bindirme Kemer
(İng. Arch): Bir açıklığın iki yanındaki taşların, birbirlerinin üzeri
- Mihrap
Cami ve mescitler ile namazgâhlarda kıble yönünde belirleyici mimari ö
- Pithos
Antik Çağ'da genelde şarap ve zeytinyağı gibi sıvı ürünlerle kuru tarı
- Panteizm
Tanrı'nın her şeyde, ve her şeyin Tanrı'da olduğunu savunan inanca ver
