Tarih terimi olarak Cumhuriyetçilik: Atatürkçülüğün altı temel ilkesinden biridir. Egemenliğin, yani karar verme yetkisinin halkta olması, halkın kendi kendini yönetmesi, devlet başkanını kendisinin seçmesi anlamına gelir.
Sosyal Bilgiler terimi olarak Cumhuriyetçilik: Cumhur, kelime anlamı olarak halk demektir. Cumhuriyet, demokratik bir yönetim şeklidir. Halkın kendi kendini yönetmesi cumhuriyetçiliğin temel amacıdır. Cumhuriyet yönetiminde egemenlik millete aittir. Türk milleti seçtiği milletvekilleri aracılığıyla kendini yönetir.
Ulusal egemenlik, seçim, ulusal irade, çok partili seçim, seçme ve seçilme hakkı gibi kavramlar bu ilkeyle alakalıdır.
Özellikleri:
- Devlet başkanı ve milletvekilleri seçimle belirlenir ve belli süreler için seçilirler.
- Ülke, halkın seçtiği vekiller tarafından yönetilir.
- Yönetimde demokrasi esastır.
- Vatandaşların hak ve özgürlükleri devlet koruması altına alınmıştır.
- Devlet işleyişi anaysa ve yasalara göre yapılır.
- Diğer ilkelerin temelinde bu ilke vardır.
- Herkes kanun önünde eşittir.
Ulusal egemenlik, seçim, ulusal irade, çok partili seçim, seçme ve seçilme hakkı gibi kavramlar bu ilkeyle alakalıdır.
Özellikleri:
- Devlet başkanı ve milletvekilleri seçimle belirlenir ve belli süreler için seçilirler.
- Ülke, halkın seçtiği vekiller tarafından yönetilir.
- Yönetimde demokrasi esastır.
- Vatandaşların hak ve özgürlükleri devlet koruması altına alınmıştır.
- Devlet işleyişi anaysa ve yasalara göre yapılır.
- Diğer ilkelerin temelinde bu ilke vardır.
- Herkes kanun önünde eşittir.
Benzer Sosyal Bilgiler Terimleri:
- Dinamik
Hareketli, her an değişebilen, etkin.
- Süreklilik
Sürekli olma, kesintisiz olarak sürüp gitme durumu, devamlılık.
- Ambargo
Bir ülkeyi ekonomik ya da siyasi açıdan zor duruma düşürmek için mal v
- Tasavvuf
Allah'ı ve evrenin oluşumunu varlık birliği anlayışı ile açıklayan din
- Mukabele Etmek
Karşılık vermek, karşılıkta bulunmak.
- Blok
Politik çıkarlar nedeniyle birlik kuran devletler topluluğu.
- Debbağhane
Eskiden deri işlenen yer.
- Yer
Toprak, ülke bölge, diyar mevki vb.
- Buluş (İcat)
Bir şeyi ilk kez ortaya koymaya veya icat edilmeye denir. Buluşlar, in
- Patrona Halil İsyanı (1730)
- Patrona Halil adında bir hamam tellağı, İstanbul'da ayaklanma çıkard
